Een stuk van de kabel is terug

Vanochtend zit ik om 05.59 uur in de auto en ik hoor Clarence Seedorf op de radio. Mijn dag is stuk.

Waar ik al langer bang voor was is een feit. Van Basten gaat op de knieen en nodigt Seedorf uit voor de interland tegen Engeland a.s. woensdag. De persoon Seedorf spreekt me niet aan maar daar gaat het natuurlijk niet om, waar het wel om gaat is dat de man altijd uiterst belabberd voetbalt in het Nederlands elftal en rond loopt alsof hij zijn broek vol heeft. Daarnaast vond ik zijn inzet altijd maar magertjes, had hij (te veel) sterallures en een zekere vorm van verkeerde arrogantie. En dan ook nog een cruciale penalty missen en net doen alsof je neus bloedt. Not my type.

Ik kan me niet voorstellen dat dit nu anders zou zijn en kan alleen maar gissen naar de redenen die van van Basten vgehad heeft voor het selecteren van Seedorf. Kraaij junior is, na een interview vanmiddag, weer geheel om en vind het fantastisch dat Clarence er weer bij is. Als we hem nu maar niet weer uitfluiten. Petje en Edje erbij en de kabel is compleet en zijn we weer terug bij af.

Elders op de groene zoden scoort Van de Man wekelijks alsof zijn leven er van af hangt. Maar een selectie voor Oranje? Ho maar... Van Basten en consorten zakken steeds verder weg.