9:19PM
Wembley
21:19
Richard Osinga, schrijver, heeft een originele manier gevonden om zijn boek uit te geven. Op 206 weblogs vind je een onderdeel van zijn nieuwe boek. Op www.josjaspers.nl vind je aflevering 117. Onderaan het artikel kun je doorklikken naar de volgende aflevering of terug naar aflevering 1 door op 'naar het begin' te klikken. Interesting. 
Ik liep op goed geluk een lange straat in met veel neonreclame. Ik kwam op een plein met een enorm groot wiel met lichtjes. Aan het wiel hingen bakken waarin mensen zaten. Rondom stonden andere apparaten opgesteld: Reusachtige, draaiende tollen die om hun as draaiden, de inzittenden bijna wegslingerend, een reuzenspin die vervaarlijk zwaaide met zijn veelkleurige tentakels. Alles versierd met lampjes die aan- en uitsprongen. Luid schalde de muziek uit de luidsprekers. Ik hield mijn handen op mijn oren en liep door, op zoek naar rust.
Iedereen dronk, at en hoste. Het leek op een bruiloftsfeest waar voor de gasten eten en drinken in overvloed is. Alleen kostte alles hier geld. Veel geld, elk dronken makend biertje kostte twee euro. Toch heerste een vrolijke sfeer in de stad. Te midden van al die vrolijkheid besefte ik dat ik geen idee had waar ik heen moest gaan. Er waren zoveel mensen dat ik niemand iets kon vragen.
Op het plein met het reuzenrad ging ik linksaf een smalle straat in en ik kwam in een buurt van dunne huizen aan stille grachten. Boten lagen scheef tegen de kade, boten zoals ze ik nog nooit eerder gezien had, vierkante blokkenboten met grote ramen en fietsen en planten op het dak. Ik zou er geen rivier mee willen oversteken.
De straten waren zo smal dat de mensen zich erdoor moesten persen. In de kelders en de benedenverdiepingen stonden vrouwen te kijken naar de passerende mannen. Ze wenkten me. Ik wist: dit zijn hoeren.
In de stad waar ik vandaan kom zijn ook hoeren, maar niet zo professioneel als deze. Deze stonden klaar om te beginnen. Ze hadden hun kleren al uit en droegen alleen ondergoed. In mijn stad is het minder goed geregeld. Er zijn vrouwen die tegen betaling met je willen slapen, maar je moet weten wie het zijn, waar ze wonen en hoe laat je kunt langskomen. Als de kinderen naar school zijn, als de man nog werkt, als hun moeder naar de markt is. Als je dat allemaal weet dan kun je achteromkomen, op de deur kloppen en dan moet je snel wezen.
Daar hoorde ik een man praten in een taal die ik kende, de taal van mijn moeders familie, de taal van ome Jojo. Het was heerlijk die taal te horen in Amsterdam. De man was kleiner dan ik, met een scherp getekend gezicht, bijna kaal, scheve ogen. Hij droeg een leren broek en een hemd zonder mouwen. Hij had een gouden tand. Door die gouden tand wist ik dat ik hem kon vragen hoe ik bij Ajax kon komen. Ik sprak hem aan. Hij reageerde niet direct enthousiast, maar hij gaf me zijn kaartjes: Leolo da Silva.
Dit is fragment nummer 117 van het boek "Wembley" van Richard Osinga.
Amsterdam was als een tribune van een enorm voetbalstadion tijdens het wereldkampioenschap. Iedereen was blij, halfnaakt, dronken en vrolijk. Overal drommen voetbalsupporters, uitgelaten en zeker van de overwinning, oranje klompen op het hoofd in een grote stoet van het station de stad in, over de bruggen, over het water, door alle straten en in de parken, maar nergens een voetbalwedstrijd.Ik liep op goed geluk een lange straat in met veel neonreclame. Ik kwam op een plein met een enorm groot wiel met lichtjes. Aan het wiel hingen bakken waarin mensen zaten. Rondom stonden andere apparaten opgesteld: Reusachtige, draaiende tollen die om hun as draaiden, de inzittenden bijna wegslingerend, een reuzenspin die vervaarlijk zwaaide met zijn veelkleurige tentakels. Alles versierd met lampjes die aan- en uitsprongen. Luid schalde de muziek uit de luidsprekers. Ik hield mijn handen op mijn oren en liep door, op zoek naar rust.
Iedereen dronk, at en hoste. Het leek op een bruiloftsfeest waar voor de gasten eten en drinken in overvloed is. Alleen kostte alles hier geld. Veel geld, elk dronken makend biertje kostte twee euro. Toch heerste een vrolijke sfeer in de stad. Te midden van al die vrolijkheid besefte ik dat ik geen idee had waar ik heen moest gaan. Er waren zoveel mensen dat ik niemand iets kon vragen.
Op het plein met het reuzenrad ging ik linksaf een smalle straat in en ik kwam in een buurt van dunne huizen aan stille grachten. Boten lagen scheef tegen de kade, boten zoals ze ik nog nooit eerder gezien had, vierkante blokkenboten met grote ramen en fietsen en planten op het dak. Ik zou er geen rivier mee willen oversteken.
De straten waren zo smal dat de mensen zich erdoor moesten persen. In de kelders en de benedenverdiepingen stonden vrouwen te kijken naar de passerende mannen. Ze wenkten me. Ik wist: dit zijn hoeren.
In de stad waar ik vandaan kom zijn ook hoeren, maar niet zo professioneel als deze. Deze stonden klaar om te beginnen. Ze hadden hun kleren al uit en droegen alleen ondergoed. In mijn stad is het minder goed geregeld. Er zijn vrouwen die tegen betaling met je willen slapen, maar je moet weten wie het zijn, waar ze wonen en hoe laat je kunt langskomen. Als de kinderen naar school zijn, als de man nog werkt, als hun moeder naar de markt is. Als je dat allemaal weet dan kun je achteromkomen, op de deur kloppen en dan moet je snel wezen.
Daar hoorde ik een man praten in een taal die ik kende, de taal van mijn moeders familie, de taal van ome Jojo. Het was heerlijk die taal te horen in Amsterdam. De man was kleiner dan ik, met een scherp getekend gezicht, bijna kaal, scheve ogen. Hij droeg een leren broek en een hemd zonder mouwen. Hij had een gouden tand. Door die gouden tand wist ik dat ik hem kon vragen hoe ik bij Ajax kon komen. Ik sprak hem aan. Hij reageerde niet direct enthousiast, maar hij gaf me zijn kaartjes: Leolo da Silva.
Reader Comments (1)
Om naar de volgende bladzijde te gaan, klik je hier: http://www.businessbox.nl/component/option,com_frontpage/Itemid,1/