The Cure en The Rolling Stones
18:56 
Wat hebben de The Cure en The Rolling Stones gemeen? Juist, iedere keer als je een concert bezoekt denk je dat het de laatste keer zal zijn. Gelukkig houdt daar de vergelijking op.Zo ook een hele tijd geleden alweer. Dit zou toch echt het laatste Cure concert zijn waar ik bij zou zijn. Maar niets is minder waar. Zo start in februari 2008 het tweede deel van de "The Cure 4 Tour 2008" met als hoogtepunt een optreden in Ahoy op 18 maart.
Ik stond weer (veel te vroeg deze keer) bij het Postkantoor afgelopen zaterdag. In een leeg Heerlen, op zaterdagochtend 1 1/2 uur wachten voor een uitgestorven en koud postkantoor met alleen een AD als troost, is niet leuk. Maar het risico dat ticketservice.nl op tilt zou slaan door de enorme belangstelling wilde ik niet nemen. Maar ik ben er dus bij, net zoals Frank en Harald trouwens. Zij mogen samen uitmaken wie de Bob speelt op 18 maart. De dame achter de kassa bij het Postkantoor zal er waarschijnlijk niet bij zijn...'is dat niet van Forrest?". Ja meisje...die van Forrest. We zullen haar op 18 maart niet missen.
Ook schijnt er nog een nieuwe (dubbel) CD uitgebracht te worden. Het kan niet op. Wat mij betreft worden de CD's steeds beter. Natuurlijk is Forrest van de Postkantoordame een aardig nummer maar kan niet tippen aan nummers als 'Hundred Years' ('it doesn't matter if we all die'), 'Bloodflowers' ('these flowers will never die') en 'The Hanging Garden' ('cover my face as the animals die').
Voor de mensen die The Cure niet kennen, hieronder een beschrijving van de band (jammer dat de schrijver van Mojo bij de 3e LP is blijven hangen), iets over de tour en 'Hundred Years'. Op naar de jeugdsoos voor 3 uur live 'die'-muziek!
De band (volgens Mojo)
Gitzwarte kleding, met kohlpotlood zwaar omrande ogen, asymetrisch piekkapsel en vuurrood gestifte lippen: samen met de androgyne Morrissey van The Smiths vormde excentriekeling Robert Smith de voorhoede van new wave. Het typisch Britse genre schopte in de jaren tachtig van de vorige eeuw flink tegen alles wat heilig was. Het conservatieve beleid van Thatcher vormde de perfecte voedingsbodem voor het kritische muziekgeluid van een nieuwe generatie gitaarbands afkomstig uit grauwe industriesteden. The Cure maakt zijn debuut in 1979, maar pas als frontman Smith een jaar later zijn intrede doet, gaat het voor de wind met de band. Vanaf het album Seventeen Seconds is de hybride muziek van de vriendengroep uit Crawley niet weg te slaan van de dansvloeren van alternatieve disco's en jeudgsozen. Singles als Why Can't I Be You, Boys Don't Cry en In Between Days groeien uit de regelrechte klassiekers. Haal die vleermuizentrui dus uit de mottenballen en shoegaze nog één keer met Smith & Co. mee.
De Tour (volgens The Cure.com)
Following on from their sell-out Australasian first leg of THE CURE 4TOUR, the band will be performing 22 headlining shows across 15 different European countries in the spring of 2008, once again playing for around 3 hours a night!
The quartet of Robert Smith (voice/guitar), Simon Gallup (bass), Jason Cooper (drums) and Porl Thompson (guitar) are currently in the studio finishing off their latest album which is scheduled for release early Spring 2008. It will be The Cure’s 13th studio release and is expected to be a double CD package.
Hunderd Years
Er schijnen trouwens nog steeds kaarten te zijn dus ik heb echt voor Jan Doedel in de kou gestaan...
Reader Comments (7)
@Chantal: mmmmm, niet helemaal. Ik denk dat het in dit geval anders is en dat met name Robert Smith (de zanger) gedreven wordt door muziek. Voor het geld hoeven ze het al lang niet meer te doen.
heb beide bands trouwens al wat keren live gezien!