Bijna dood ervaring en Bulgaarse yoghurt
7:00 
Gisteren had ik een bijna dood ervaring. De tweede keer dit jaar. De eerste keer was op het IJsselmeer afgelopen zomer waarbij we in een zeilboot in noodweer terecht komen zoals dat slechts zelden in Nederland voorkomt. Gisteren flitste mijn leven voorbij op de A50 vlak voor de brug bij Ewijk.
Op de A50 rij ik met een gezapige 120 km per uur een paar vrachtwagens aan de linkerkant voorbij. Ik heb net 3 uur in de garage doorgebracht aangezien ik weer dikke problemen met mijn auto heb. Alle lichtjes op het dashboard zijn in in ieder geval weer uit maar ik heb zwaar de pest in. Dat wordt weer uren werk inhalen vanavond.
Achter mij rijd een BMW 3 serie. Terwijl ik ter hoogte van de achterwielen van een Bulgaarse trucker rijd, gaat de trucker ineens naar links, naar mij toe dus. Snel nadenken en reageren is geboden realiseer ik mij direct.
Gas geven is geen optie, de Bulgaar is te lang en ik zal onder de voorwielen eindigen. Erg hard remmen is geen optie want de BMW hijgt in mijn nek en zal via de achterbank naar binnen komen. Het laatste wat je wilt is door een BMW van achter aangereden worden. Naar rechts uitwijken is uiteraard geen goed idee want dan zoek ik de wielen van de Bulgaar op en word ik direct Bulgaarse yoghurt.
De enige optie is dus niet al te hard remmen en naar het hele smalle vluchtstrookje aan de linkerkant rijden. Je kent het wel, de 15 cm asfalt die tussen de witte doorgetrokken streep en de blinkende vangrail in het midden zit, zoals op de foto.
Ik kijk achterom en de BMW, met pet, heeft het goed gezien. Hij hangt nagenoeg tegelijkertijd als ik in de remvliezen. Ik rem niet al te hard maar ik begin toch te glijden, ik schat een meter of tien, laat de rem los want de auto trekt naar links richting de 15 cm vluchtstrook en daar is het te vroeg voor. Ik trap de rem gelijk weer diep in. De Bulgaar zit nu al midden in mijn strook en ik rij halverwege naast de Bulgaar. Lul. Waarom moeten die grenzen nou zo nodig open?
Nog een keer de rem los want ik glij te ver door. Ik zit inmiddels drie kwart naast mijn Bulgaarse mede europeaan en kijk om beurten naar voren, links naast me naar de vangrail, rechts naast me naar de wielen van de Bulgaar en in de achteruitkijk spiegel naar de pet in de BMW. Ik zie de file die aan de andere kant van de vangrail, die ongetwijfeld gaat ontstaan als ik hier crash, al voor me. Daarnaast wil ik morgenochtend niet in de krant of straks bij de file informatie op de radio komen.
Dan ineens lijken mijn remakties effect te hebben en ik val terug, de pet achter mij trouwens ook. Als de vangrail links van mij op ooghoogte zou zitten, was mijn linkerbuitenspiegel nu inmiddels wel afgebroken. Nog een centimeter of 5 en ik had gratis striping op de deur gehad. Nog een keer remmen, in de achteruitkijk spiegel kijken en het gevaar is ineens weg, net zo snel als dat het kwam.
De Bulgaar gaat weer naar rechts, naar de baan waar hij thuis hoort en hopelijk nooit meer vanaf komt. Ik rij langs hem en maak mijn middelvinger klaar om op te steken en zet mijn andere hand alvast op de claxon. Opeens zie ik dat hij in zijn grote spiegel een verontschuldigend gebaar maakt. Ik zie in een flits dat er rechts achter ons op de rechtervluchtstrook een vrachtwagen bijna tot stilstand gekomen is. Daar moest hij dus blijkbaar subiet voor uitwijken. Ik heb het hem direct vergeven, zwaai naar hem en krom de middelvinger weer om het stuur. De man is een eind van huis.
Een kilometer later stopt het kloppen bij mijn slapen en kan ik weer slikken. De 9,95 euro die ik iedere maand extra betaal voor winterbanden, hebben hun geld opgebracht.
Reader Comments (7)
Bijzonder spannend geschreven. Wanneer voel je je het meest machteloos, midden op het Ijsselmeer tijdens onweer met iemand anders dan jezelf aan het roer, of naast deze Bulgaar die blijkbaar ook geen andere keus heeft dan medeweggebruikers de stuipen op het lijf te jagen?
@Marco: daar zou je best wel eens gelijk in kunnen hebben. Mijn eigen auto ken ik het beste. Maar de winterbanden zijn zo goed als nieuw en lagen er pas een week op.
@Harald: Inderdaad, maar het was kantje boord.
@Bob: Ik vind het prettig dat ik nog steeds kan bloggen :)
@Dolf: Lastig te zeggen. Er zijn een aantal verschillen. De stress op het IJsselmeer duurde iets langer. Dit verhaal speelde zich in een seconde of 5 af, schat ik. Hoe lang hebben we wel niet op het IJsselmeer proberen te vluchten?
Als tweede zat het vocht hier alleen onder de oksels, op het IJsselmeer was het ander vocht en zat overal.
Als laatste had ik toch wel meer vertrouwen in de schipper op de boot dan de Bulgaar in de slingerende vrachtwagen.