Samen werken, samen leven en samen praten

Maanden, meer dan 100 dagen om precies te zijn, moesten we wachten op een verdere uitwerking van het regeeraccoord. Vanmiddag was het dan zover en zo het duidelijk worden hoe er naar ons, le peuple, geluisterd was. Onze stem was immers gehoord en zou terugkomen in de beleidsplannen over de toekomst van Nederland. De deceptie was/is bij mij overweldigend.

De intro en het betoog van Balkenende gingen nog want dit soort zaken beginnen altijd wollig. Maar verder dan een opsomming over hoe fantastisch de 100 dagen wel niet geweest waren, hoe goed de plannen wel niet waren en hoe geweldig de input van Jan Modaal wel niet was geweest, kwam hij niet. Ook zijn verhaal over de 2 pilaren ging er nog redelijk in. Daarna vriend Bos met z'n 2 pilaren en mijn broek kwam al wat los te zitten. Wat mij betreft een grote baal lucht met open deuren en zelfs nog wat versprekingen of op z'n minst onduidelijkheden. Want want wat hij bedoelde met 'de nederlandse positie in Europa en Africa' en hoezo 'blijft men mensen gebruiken'?. Na 4 'tenslottes', humor!, werd Rouvoet geintroduceerd. Zijn binnenkomer vond ik abominabel en was een gedegen cliche van de bovenste plank. Hij stelde zichzelf de vraag of de 100 dagen zinvol waren geweest en hij kon hier zelf een volmondig ja op antwoorden. Politiek geinteresseerd als ik ben, heb ik de radio 10 minuten uitgezet.

Tien minuten later toch nog wel even geluisterd naar de oppositie die het had over een 'fotoalbum' en een goed voorbeeld van Rutte. Hij gaf met zijn voorbeeld precies aan wat mijn gevoel was over deze PR manifestatie. Het gerucht gaat namelijk dat Vogelaar de gelukkige Gemeenten met een probleemwijk aangeschreven heeft en aan hen vraagt hoe ze de probleemwijk het beste zou kunnen helpen...Uhhh...Het was toch juist de bedoeling dat Vogelaar zou luisteren en met uitgewerkte aktieplannen zou komen? Wat heeft dat mens in godsnaam tijdens haar overnachtingen in de probleemwijken gedaan?

Een ander voorbeeld is het natuurlijk het rekeningrijden. Er worden wereldwijd geslaagde projecten uitgevoerd, afgelopen week stonden de kranten er nog bol van. Het kabinet blijft glashard beweren dat de techniek nog niet zo ver is en dat het pas in 2012 pas zo ver is. Een drama.

Maar goed, we gaan met z'n allen opnieuw in de wacht i.v.m. het aankomende zomerreces. Daarna de voorbereiding van Prinsjesdag. Hopelijk zal er dan toch iets meer concreters gepresenteerd worden.

De verwachtingen die ik had van dit beleidsplan werden opnieuw niet waargemaakt en om eerlijk te zijn, het zal me steeds meer worst zijn. Ik word murw en moe van al het gepraat en de borstklopperij. Volgens mij weten we zo onderhand wel waar de ellende zit. Ook weten we vaak hoe het opgelost kan worden maar na een jaar analyse mag er wat mij betreft onderhand wel eens wat gebeuren. Typerend is de reaktie van van Geel (CDA). Hij vindt ook dat er niet zo veel nieuws in het plan staat. "Maar we hebben meer dan duizend werkdagen om alle plannen uit te werken. We leveren geen hapsnapwerk. Goede plannen vergen tijd om uit te werken."  Ik wordt hier echt moedeloos van. 'Aan de slag!' hoor ik Hans Wiegel al weer roepen.

Ik zou de slogan van het kabinet uit willen breiden naar 'Samen werken, samen leven en samen praten'.

Ik probeer me voor te stellen dat ik van mijn werkgever 100 dagen de tijd zou krijgen om een aantal zaken uit te zoeken en een gedegen plan te schrijven. Als ik met een vergelijkbare presentatie op de proppen was gekomen, begeleid door zoveel gezwets, had ik nu bij het UWV gestaan. Maar in de politiek, waar het naar het schijnt, om de toekomst van Nederland gaat, kan dit blijkbaar.