China 2008 - Deel II (Guilin - Hangzhou - Sjanghai)

Ik heb de smaak te pakken dus hierbij, eerder dan verwacht, deel II van het reisverslag van de 'China 2008' reis. Deze keer dag 5 t/m 10, over Guilin, Huangzhou en Sjanghai.

Dag 5
Op dag 5 is het zover, de eerste binnenlandse vlucht staat op het programma. Het voorgevoel is niet best maar wie wil zien, moet bloeden. Achteraf valt alles mee, dus ook deze vlucht en we stappen uit in Guilin. Guilin is een 'dorp' voor chinese begrippen. Er wonen slechts een paar honderd duizend inwoners en het is de kleinste stad die we zullen bezoeken.

's Middags bezoeken gelijk maar we de 'Olifantenslurf heuvel'. Zonde van de tijd is wellicht iets te veel gezegd maar wat mij betreft niet echt de moeite waard. Te veel toeristen en te veel mensen die met je op de foto willen, tegen betaling dan. Daarnaast is de heuvel nou echt niet echt de moeite waard. Een van de mensen uit de groep denkt nog dat een oude loods aan de overkant van het water een tempel is. Soi, laten we het er maar bij houden dat het erg warm was. Na de heuvel rijden we door naar de zogenaamde Reed Flute grot. Als je de grotten van Han in Belgie gezien hebt, hoef je hier ook niet naar toe. Na een lange trap in de hete zon wordt je eerst door een souvenirwinkel geleid. Voor de locals is een aparte ingang zonder door een winkel te hoeven gaan. Oh ja, we zijn toeristen. Later wordt ons duidelijk dat, als je een georganiseerde rondreis als deze maakt, de groep verplicht door een aantal toeristische centra geleid wordt. Deze keer is het een winkel, de volgende keer een zijdefabriek, een jade werkplaats of een vazenfabriek. Een ander om de staatskas te spekken, alsof China nog niet hard genoeg groeit. kopen doen we zelden in deze winkels, het is natuurlijk veel leuker om op straat een souvenir te scoren na een harde onderhandelingenstrijd. 

Gelukkig zijn de grotten redelijk koel en kunnen we bijkomen van de warme klim. De grot wordt een beetje amateuristisch verlicht en de bellen van de belleblaasmachines, waren voor mij ook niet nodig geweest. Het hoogtepunt van de grotten is de song die onze gids Julia in de grot laat horen. Julia is naar mijn idee de beste gids van deze vakantie en niet alleen omdat ze mooi kan zingen.

De excursies van dag 5 zijn wat mij betreft de minst bijzondere van de tour maar dat weet ik op dit moment natuurlijk nog niet. En er is altijd wel een dag op een vakantie die de minste is en die hebben we dus maar gehad.

Dag 6
Guilin staat bekend om de natuur, de Li rivier en het (karst)gebergte waar deze rivier doorheen loopt. Dit is meer dan de moeite waard, hoewel het water met bakken uit de hemel komt. Uren en uren regent het en de wolken hangen laag tussen de bergen. Wel erg mooie plaatjes, alsof je door een reisgids vaart. Een voordeel van de regen is, aangezien het dek geen dak heeft, dat niemand zich in dit weer buiten durft te begeven. Ik kan net een plekje vinden waar de paraplu onder past en de regen voor het grootste deel aan me voorbij gaat. Ik wil meer regen! Onderweg komen jongens op bamboo vlotten naar de boot gepeddeld om allerlei prullaria te verkopen. Ze binden hun vlot vast aan de boot, hangen dan tegen de ramen en laten allerlei handel zien. Helaas kunnen de ramen niet open dus ook al zou je wat van ze willen kopen uit medelijden, dat zit er niet in. Misschien moet iemand dat eens tegen ze zeggen.

Na bijna 5 uur varen over de Li rivier komen we aan in Yangshuo en gaan we met de bus terug richting Guilin. Een mooie tocht hoewel de regen nog steeds met liters naar beneden komt. Op de terugweg pakt nagenoeg iedereen nog even een voetmassage mee. 's Avonds volgt dan nog een bezoek aan het theater in Guilin. Chinees theater is veelal acrobatiek en deze show is zeker de moeite waard. Vanuit het theater lopen we nog even de stad in en we zien twee pagodes, een zilveren en een gouden variant. Ze steken mooi uit het water omhoog, zijn fel verlicht en het park is vol met chinezen en toeristen. We doen een gokje over de leeftijd van deze pagodes en we gokken zo'n beetje tussen de 200 en 2000 jaar. Ze blijken er echter pas een jaar of 4 te staan. Made in China.

Dag 7
Vanuit Guilin gaan we naar Daxu. Dit lijkt meer op het China wat ik voor ogen had voordat de reis begon. Een primitief dorp waar je het idee krijgt dat het vroeger zo geweest moest zijn. Helaas ook hier in de kleine straatjes veel souvenir standjes en men probeert je van alles aan te smeren. Dus oud is maar heel betrekkeljk. En natuurlijk trappen we er verschillende keren in. Het onderhandelen over de prijs van de prullaria wordt een sport want iets tegen de vraagprijs kopen is not done in China. De eerste souvernirs zijn binnen en het wordt al tijd om wat kleren in het hotel achter te laten, anders zit je snel aan je 20 kilo gewicht van je koffer. Volgens Annet wordt in deze tijd van de Olympische Spelen streng gecontroleerd op de luchthavens. Ik heb enigszins mijn twijfels maar ik weet waarom ze het zegt. Terloops nemen we nog een rijstwijn fabriek mee waarna ik zeker weet nooit geen rijstwijn meer te zullen drinken.

Na Daxu volgt in de middag de tweede binnenlandse vlucht. De eerste vlucht was ok, dus waarom deze niet? En dat blijkt het geval te zijn, niets aan het handje en even krijg ik het idee dat vliegen misschien wel weer leuk gaat worden. Maar ik wist op dat moment nog niet dat vliegen anders zou zijn in de 'Hel van Being', een week of twee later. We komen in ieder geval gestressd maar heelhuids in Hangzhou aan.

Hangzhou is een mooie stad. Marco Polo schijnt hier in de 13e eeuw al eens over geschreven te hebben en hij vond het een van de mooiste steden ter wereld. Korreltje zout want Marco kende natuurlijk nog niet alle steden en het wordt ons zo langzamerhand wel duidelijk dat iedere stad die we zullen gaan bezoeken wel iets groots, iets meests, iets oudst, iets hoogst of iets veelst heeft. De grootste tempel, de mooiste tuinen, de hoogste gebouwen, de meeste mensen, de grootste Boeddha. Ze hebben het allemaal, dus ook Hangzhou.

Dag 8
De ochtend staat in het teken van het Westmeer. Om het meer staan een aantal tempels die je ver weg in de heuvels ziet liggen. Apart is deze boottocht. Niet zozeer de boot en de groep Fransen die ook aan boord zijn en klagen dat wij het uitzicht belemmeren, maar wel het contrast. Als je achter je kijkt zie je, naast de vele toeristenboten, heuvels met pagodes en tempels. Als je vooruit kijkt zie je de skyline van Hangzhou. Van veraf kun je zien dat dit weer een enorme stad is. De zon schijnt en het is goed liggen op het voordek. Zeker met de spannende verhalen van Jaques. We weten dan nog niet dat n
Nederland met 4-1 van Frankrijk zou winnen.

's Middags volgen nog de Lingyin tempel en de Pagode van de Zes Harmonien. 's Avonds ga ik de stad in om een chinese telefoonkaart te kopen want het schijnt dat je hier erg goedkoop mee naar Nederland kunt bellen. Na een behoorlijke heisa en 4 winkels verder kom ik met een unieke telefoon naar buiten. Hier kunnen 2 simkaarten tegelijkertijd in die ook nog tegeliijkertijd werken, handig voor op het werk. Het uitzoeken en kopen van de telefoon kost nogal wat tijd. In die zin dat niemand in de winkels ook maar 1 woord engels spreekt. Ik schat de gemiddelde leeftijd van de verkopende jongens en meisjes in de winkel op een jaar of 15 maar een woord Engels? Ni Hao! Op een gegeven moment heb ik zes Chinezen om me heen staan die me druk overleggend duidelijk willen maken hoe de telefoon werkt want van een engelstalige handleiding hebben ze natuurlijk helemaal nooit gehoord. Het komt allemaal goed en ik heb de goede telefoon tegen een spotprijs. Dan nog even betalen. In deze enorme telefoonwinkel kan ik niet pinnen of mijn credit card gebruiken, de chinese pinautomaat slikt ze niet. Samen met een verkoper ga ik buiten op zoek naar een cash machine. Vier pinautomaten verder heb ik nog steeds geen cash. Mijn kaarten komen er net zo snel uit als ik ze erin stop. Uiteindelijk weet een vriend van de verkoper, die zich voor doet als portier met een veel te groot pak met veel te grote pet, wel een goede automaat. Deze automaat staat in een bijzonder guur portiekje, zonder de bekende Visa of Maestro stickers, tekst of wat dan ook, maar deze spuugt enkele honderden Yuans uit en ik kan betalen. Ik blij en alle verkopers blij, er wordt wat afgelachen. Dan het sim kaartje waar ik eigenlijk voor kwam. In de shop worden alleen nationale kaartjes verkocht en ze verwijzen me door naar de China Mobile shop. Hier hebben ze inderdaad kaartjes. Ook hier een heel feest en weer een groot aantal verkopers en verkoopsters om me heen. Je ziet ze denken 'welke stomme buitenlander komt in Hangzhou nou een simkaartje voor 10 euro kopen?' Ook hier geen engels mogelijk. Maar een uur later blijkt het allemaal nog te werken ook. Voor 10 euro kan ik de rest van de vakantie bellen en smsen.

Dag 9
Op dag 9 ga ik 's ochtends vroeg uit bed want tegenover ons hotel ligt een groot park aan het water waar veel mensen voor hun ochtendgymnatiek,Tsai Chi, schijnen te komen. Vooral ouderen, maar ook wel jongeren, staan iedere dag vroeg op, gaan naar het park en zijn dan een uur of wat bezig met allerelei vormen van gymnastiek. Sommigen maken er een show van en doen Kung Fu, anderen zwaaien met zwaarden en messen, groepen mannen en vrouwen dansen met vlaggetjes in de hand op chinese muziek of zijn aan de weer met diabolos, wie kent ze nog? Geweldig en een erg relaxde sfeer. Mensen lachen naar je en als je ze dan wat probeert te vragen, lachen ze gewoon door. Het engels is echt beneden alle peil maar dat is natuurlijk een van de charmes van deze reis. Wat wel altijd begrepen wordt is het maken van foto's. Overal waar het druk is kom je mensen tegen die met je op de foto willen. Vreemd, want de foto's in mijn camera zullen ze natuurlijk nooit te zien krijgen. Maar de hand schudden kunnen ze natuurlijk wel en die ervaring nemen zij en ik mee naar SoHo. Vreemd eigenlijk, eerst denk ik nog dat het aan mijn verschijning ligt maar anderen in de groep worden ook gevraagd. Meestal zijn het jongeren die vragen om met je op de foto te gaan, soms ook ouderen. Maar jong of oud, lachen kunnen ze allemaal.

In de loop van de ochtend gaan we naar het station. Hier blijkt onbeveiligd Wifi te zijn en ik kan weer eens 3 elektronische kranten downloaden op mijn Iliad. Eindelijk weer nederlandstalig nieuws. We nemen de trein die ons binnen een paar uur in Shanghai afzet. Een redelijke luxe trein en wat mij betreft een stuk beter dan die binnenlandse vluchten.

Sjanghai is ook al weer enorm, er schijnen zo'n 16 miljoen mensen te wonen en de buitenwijken strekken zich over een enorme oppervlakte uit. 's Middags gaan we naar het Sjanghai museum. Ik vind het een erg mooi museum en we hebben eigenlijk iets te weinig tijd. Op dat moment vindt ook de aardbeving in de buurt van Chengdu plaats. Wij merken er niets van maar later blijkt dat ook in Sjanghai gebouwen bewogen en dat mensen de straat op vluchtten. We zullen nog veel merken van deze aarbeving op de rest van de reis.

Dag 10
Vandaag zien we meer van Sjanghai en hebben een rondrit door de stad. Onderweg doen we de Jade Boeddha Tempel aan. De Boeddha, inderdaad van jade, maakt indruk. We bezoeken nog de Bund, de belangrijkste boulevard en met ongetwijfelde de meeste verkopers per vierkante meter. Er worden weer enkele Lolexen gekocht en een nieuwe sport ontstaat. Wie in de roep scoort de goedkoopste? Het record komt later op 5 Lolexen voor zo'n 10 euro. 's Avonds gaan we voor de tweede keer in deze vakantie naar het theater. Veel acrobatiek en een stuk professioneler dan in Guilin. Vooral de laatste act waar ongeveer 10 motoren in een enorme bol met een gigantische snelheid rondrijden, zal me lang bijblijven. Als daar iemand 1 cm van de route afwijkt, heb je een drama wat zijn weerga niet kent.

Tot zover deel 2. Over een paar dagen een nieuwe stukje. Hieronder weer twee video's (met Mr.Woon...Ah!) , meer video's vindt je hier en enkele foto's kun je hier bekijken.

Comments

[Marco]

Hoi Jos, dank je voor dit verhaal. Haalt weer een flink aantal herinneringen op, ook al heb je een ietwat andere reis dan ik zelf gemaakt heb. Zeker ook de filmpjes zijn herkenbaar. Er is dus nog niets veranderd. Alleen dat pinnen, dat was 7 jaar geleden nog niet mogelijk. Toen nog alleen traveler-cheques. Ik ben benieuwd naar het vervolg.