Grapfenmacher
21:28 
Vandaag ben ik een dag in die Heimat geweest. Op de terugweg rij ik met een gezapige 150 km p/u op de brede Duitse Autobahn. Je kent ze wel, van die brede wegen, 3 banen neben einander. Met mijn 150 km p/u heb ik toch regelmatig het gevoel stil te staan, grote bolides van Duitse Schnitt halen mij met 200 of meer kilometers per uur in.
Vlak voor Neuss, haalt een grote BMW mij in, op een meter of 2 gevolgd door een gele Porsche. Ik ken het Duitse woord voor kleven niet maar dat doet niet ter zake. Ik rij 150 en schat dat de twee auto's tegen de 200 plakken.
Terwijl ik uit mijn ooghoeken nog naar links kijk, wordt het aan de rechterkant opeens rood voor de ogen. Op het moment dat ik Ian Curtis 'She's lost control' hoor zingen, gaat de auto voor mij, een gloednieuwe Isignia met kenteken KLE-DS 112, vol in de rijmschijven. Ik ben scherp want heb de hele dag aan de Duitse Douwe Egberts gezeten en een fractie van een seconde heb ik ook de rem te pakken. Tegen deze Duitser wil ik niet aan kletsen.
We remmen nog een tijdje door en uiteindelijk blijkt er niets aan de hand, ik heb tenslotte nog een dikke 7 cm over tot de achterbumper. She's lost control hoor ik dan niet meer want mijn parkeersensors in de voorbumper hebben de 7 resterende centimeters ook gemerkt en brullen door de muziek heen. Maar ik ben nog steeds in control.
Zoals bij iedere file ben ik benieuwd wat er weer niet gebeurd is. Ik zit wat hoger dan dat je in de meeste auto's zit en kan een stuk vooruit kijken. Voor mij zie ik enkele honderden felrode lichtjes en daarvoor zie ik een blauw zwaailicht. Het zwaailicht rijdt op de middelste strook met een snelheid van zo'n 60 km p/u. Alle auto's blijven achter het zwaailicht rijden, ik dus ook. De stroom auto's voor het licht wordt langzaam kleiner, tot de weg uiteindelijk helemaal leeg is. We hobbelen een kilometer of 3, 4 zo verder en net zo snel als zwaai er was, zo schnell is zwaai weer weg en we geven en masse wieder gas. Zwaai lijkt geheel von die Welt verschwunden.
Sehr fremd, ik vraag me af wat dit was. In UFO's geloof ik niet, zou het een Grapfenmacher zijn? Of een uitvinding van een Duitse Eurlings die op deze manier een file probleem wil tackelen en hiermee de enorme diarree aan auto's denkt te reguleren? Ik hou het maar op het laatste. Wellicht kunnen hier files mee worden voorkomen, maar geheid dat er niet altijd 7 cm tussen de bumpers over blijft.
Enkele kilometers verder, voorbij Neuss en het dorp Sinnersdorf (dorp der zondaren), staan we dan toch stil. Ik kan vast even wennen aan Neuss want binnenkort ben ik hier een paar dagen achter elkaar. Ik hoor Louise Rhodes van Lamb zingen, 'Every minute takes an hour'. Dat is maar goed ook, zeker bij remakties wie dieser.
Reader Comments (1)