Viernachtse in Nijmegen
18:52 
Deze week is het weer zover, de Vierdaagse in Nijmegen. Afgelopen zaterdag begonnen de Zomerfeesten, gisteren begon het echte werk en op vrijdag is dan de laatste wandeldag. Het is nu dag 2 en ik zal blij zijn als het zaterdagochtend is.
Wat is het geval. Ik ben gezegend met een huis redelijk dicht bij het centrum en erger, erg dichtbij het dagelijkse vertrekpunt van de 40.000+ lopers en loopsters. Gaaf! zul je zeggen.
Inderdaad, de eerste jaren was dit leuk. Maar alles wat repeteert wordt op den duur minder leuk dus ook de Vierdaagse. Nu houdt het in dat ik tot een uur of 3 wakker gehouden wordt door feestgangers die vanuit de stad naar huis rollen of kruipen en tegen iedereen, vooral degenen die vlak naast hen kruipen, zo hard mogelijk duidelijk willen maken hoeveel bier ze wel niet op hebben. Het gevolg is veel ge's...gelal, geschreeuw, geboer, gegil en gekrijs. Dat is tot daar aan toe en het is ze vergeven, we zijn tenslotte allemaal jong geweest. Maar ik wil graag ook na de Vierdaagse gebruik maken van een auto met buitenspiegels en wil ook graag naar buiten kijken zonder klodders op mijn ramen.
Dan, als deze meute zo'n beetje de crib gevonden heeft, is het tijd voor het echte werk. Zo tegen 03.30 uur parkeren de eerste lopers hun auto's in mijn straat en sommigen hebben moeite met parkeren. Het is nog erg vroeg maar als je net slaapt, of beter...probeert te slapen, is alle lawaai van auto's net iets te veel. Vanaf mijn voordeur loopt men, al dan niet kreupel van de vorige dag, naar het vertrekpunt zo'n 500 meter verderop. De Wedren heet dat, voor sommigen dus een volstrekt misplaatse naam. maar goed, registeren en starten maar. De route, je raadt het al, begint bij mij langs de voordeur. Gelukkig komt men niet alle 4 de dagen langs maar 3 is ook wel genoeg. Tel daarbij zo nu en dan een ambulance bij op want het ziekenhuis is lekker dichtbij. Rest nog wat brandweer en politie die naast het ziekenhuis huizen en je weet het wel.
Inmiddels is het dan 04.15 uur geworden en komen de eerste groepen soldaten langs. De slaaptenten staan, alweer, aan het eind van mijn straat. Dit keer aan de andere kant. En geloof het of niet, de mannen en vrouwen zijn al aan het zingen. Zo tegen 04.30 uur ervaar ik zingen als schreeuwen maar dat zal vast aan mij liggen. De teksten van potjes met vet ken ik zo onderhand uit mijn hoofd en ik weet ook dat de dames en heren nog lang niet thuis zijn.
In de uren daarna trekken hele meutes aan kreupelen, minder kreupelen en fitten voorbij. Tot zo rond half 8 passeert het gros van de 40.000+ enthousiastelingen mijn voordeur, al dan niet voor de tweede keer deze ochtend. Als er niet geschreeuwd, getrommeld of gezongen wordt, is de hele straat ondergedompelt in gemompel. Gemompel wat me doet denken aan de monniken in China in hun tempels. In China was dat fantastisch. Hier, ronddraaiend in bed, is het toch iets minder. Zo tegen 8 uur komen dan de meest beblaarden, bepijnden en verslaapden voorbij. Dit is de groep die nog wel begint maar bij het opstaan al zeker wist dat men dag 2 niet zou overleven. Dat maakt 6 uur slaapverlies bijna goed en is het wel leuk om met een kop koffie naar buiten te kijken.
Het zal duidelijk zijn dat de Vierdaagse een werkelijk fantastisch feest is, ondanks het feit dat op dag 2 waarschijnlijk het eerste geval van de Mexicaanse griep geconstateerd is. Wellicht wordt ik echt wel oud. Of zou het misschien zo zijn dat ik eenvoudigweg de Vierdaagse net iets te vaak meegemaakt heb?
Enfin, hieronder twee sfeerimpressies, van de gebruikelijke kwaliteit.
Reader Comments (3)